Hava da dahil herşeyin mükemmel olduğu bir akşamüstü biraz özeleştiri yapıp küçücük şeyleri dert haline getirdiğinizde hatta durumu içselleştirip buna üzülmeye bile başladığınızda gerçekten üzülmenizi gerektirecek yeni bir şeyler olur. Garip ama hiç aksamaz, hemen ardından olur. Sonra sırf bu yüzden üzülmeniz gerekenlere de üzülemezsiniz. Her şey karışır, umursamazlaşırsınız.
Belki de bu sevmediğim kabul yüzünden küçük sıkıntıların beni üzmesine izin vermemeye çalışırım. Gene de üzülürüm ama, insanım çünkü. Sonra," napıyorum ben, ya gerçekten dünyamı yıkacak bir şey olursa." derim. Korkudan üzülemem.
